Aanvankelijk waren dit gespannen bijeenkomsten. Maar toen de argwaan verminderde begonnen de vergaderingen steeds geanimeerder te verlopen.
De opkomst was steeds hoog. Opwekkende medelingen in de uitnodigingen als 'De penningmeester zal piano spelen' hebben daar mogelijk ook toe bijgedragen. Op het laatst werd er heel wat afgelachen tijdens het bewonersoverleg. Helemaal in de tijd dat er al gebouwd werd in de Domineestuin en de bouwers van hun moeilijkheden gingen vertellen. Een citaat uit de notulen van 1 september 1983: 'Jan Duyvis doet op veIer verzoek een van zijn tegenslagen uit de doeken. Door een montagefout van de waterleiding zijn de badkamertegels bruin geworden. (...)
Ondanks sterke aandrang uit de zaal, onthoudt Jan ons helaas zijn verdere tegenslagen.' Geen beter vermaak, dan leedvermaak. Maar we lopen vooruit. Aan bouwen was men in de zomer van 1978 nog lang niet toe. Er waren voornamelijk problemen. Heel lastig was de relatie met de jeugd van Zaandijk. Een groep jongeren had eind jaren zeventig aan het eind van het Langepad een gebouwtje neergezet, dat zij hun 'clubhuis' noemden en waar zij dagelijks bijeen kwamen. Het waren jongeren met een sterk dorpsbewustzijn: Zaandijk moest Zaandijk blijven.
En nou opeens, nota bene vlak naast hun eigen clubhuis, maakten ze het mee dat er mensen woningen gingen kraken. Dat moesten ze gewoon niet hebben, het was hun dorp! Het heeft tot een paar fikse botsingen geleid. Een keer kwam het zover dat de jongeren gewelddadig het gekraakte pand Nieuwe Vaartkade 9 ontruimden. De moeilijkheden met de jongeren zijn nooit werkelijk opgelost, maar naarmate de tijd verstreek werden ze minder scherp, en toen de jongeren elders een clubhuis kregen kwam er een einde aan.