Zij restaureerden Nieuwe Vaartkade 1 al op een moment dat het nog allerminst duidelijk was of het buurtje gered kon worden.
Ze kregen zo de functie van voortrekkers; bijvoorbeeld naar de gemeente toe zal dat enthousiasme een goede indruk hebben gemaakt. Na Chiel en Greet begon Rob Bakker aan de restauratie van Nieuwe Vaartkade 9. Een echte ploeteraar was hij. Niet geplaagd door veel kennis van bouwen begon hij maar ergens. En hij redde het, vooral ook dankzij zijn doorzettingsvermogen. Het beeld hoe hij met tien graden vorst in zijn onverwarmde huisje bezig was, vier truien over elkaar aan, is onvergetelijk. De volgende die zich meldde was Jan Duijvis, die het pand Domineestuin 5 zou opknappen. Zijn komst was belangrijk.
Op 24 augustus 1982 zou hij Michiel Pos als voorzitter van de Stichting opvolgen. En ook in ander opzicht had hij een belangrijke invloed op het vervolg van de opknapbeurt van de Domineestuin. Toen hij zijn entree in de stichting maakte, werd er nog altijd van uitgegaan dat de panden zoveel mogelijk authentiek en van sloophout gebouwd moesten worden. Jan Duijvis brak met dit idee. De bestuursvergadering waarin hij meldde dat het oude pand te slecht was om nog gerestaureerd te worden en vervolgens aankondigde dat hij de hele boel zou vernieuwen, verliep emotioneel.
De bestuursleden van het eerste uur zagen opnieuw een belangrijke poot onder hun oorspronkelijke plan vandaan geschopt worden. Eerst hadden zij het idee van het gezamenlijk bouwen prijs moeten geven, en nu zou het opeens ook tot ordinaire nieuwbouw in de buurt gaan komen. Maar Jan Duijvis drukte zijn plannen door. Hij had dan ook sterke argumenten: het oorspronkelijke materiaal waar hij mee moestwerken was simpelweg te slecht om nog mee te doen, en bovendien had hij oude funderingen opgegraven waaruit bleek dat zijn pand oorspronkelijk groter was geweest.
De oude maten wilde hij nu herstellen. Hij kreeg zijn zin. Het plan om de buurt met sloophout te restaureren is daarna ook in de vergetelheid geraakt. Toen er eenmaal gebouwd werd in de buur ging het snel. Het herstel van het buurt' werd zichtbaar en dat trok nieuwe gegadigden aan. Belangrijk was de komst van architect Piet van Nugteren uit de stichting Frans Mars. Eerst was hij korte tijd adviseur van d stichting Domineestuin, spoedig zou hij ook bestuurslid worden. Hij maakte de tekeningen van alle nieuwe huizen in de tuin. Dat deed hij in nauwe samenspraak met de toekomstige bouwers/bewoners.