Het plaatsen van het grote orgel in de Saint Mark’s Cathedral van Seattle in 1965 was een buitengewone gebeurtenis. Het orgel werd ontworpen en gebouwd door de Nederlandse orgelbouwer D.A. Flentrop. Het heeft generaties orgelbouwers uit de gehele Verenigde Staten geïnspireerd en dit unieke instrument blijft een voorbeeld van internationale allure.

Dit lovende stukje tekst is te vinden op de website van Saint Mark’s Cathedral in Seattle, Washington State, U.S.A. Dat is die staat helemaal in het Noordwesten, aan de Stille Oceaan.
Het is toch opmerkelijk dat een orgelbouwer uit de Zaanstreek wereldwijd, en zeker in de U.S.A., deze bekendheid geniet. Op de website van Saint Mark’s  wordt uitgebreid verteld over het indrukwekkende orgel dat Flentrop daar destijds plaatste en voltooide, ver verwijderd van de werkplaats in de Koog aan de Zaan en de kerk in Assendelft waar het stukje bij beetje werd gebouwd, totdat het in kisten en kratten verpakt naar bijna de andere kant van de wereld werd verscheept.

Ik zat in 1965 op het Zaanlands Lyceum en Dirk A. Flentrop, zoon van oprichter Hendrik W. Flentrop en directeur van Flentrop Orgelbouw sinds 1940, gaf een lezing voor belangstellende scholieren.
Dat waren er niet zo veel, hooguit twintig denk ik. Hij had dia’s van vele orgels overal ter wereld, en gaf daar interessante toelichtingen bij. Iemand vroeg: “Hoe staat u tegenover elektrische orgels?” Kort antwoord: “Daar sta ik niet tegenover. Wij bouwen orgels. Een elektrisch apparaat met een toetsenbord is voor ons géén orgel. Het mag allemaal, maar dat is voor ons geen concurrentie.”
Duidelijk.

Wij werden uitgenodigd voor een bezoek aan de werkplaats aan de Parallelweg. Je kwam daar op de fiets vaak langs, maar nu mocht je er zomaar in. De directeur verwelkomde ons. Ook hier gaf  Flentrop weer ruimschoots tekst en uitleg en iedereen mocht vragen stellen die hij geduldig beantwoordde. En wat later nam hij ons mee, in zijn eigen auto en nog twee van welwillende ouders, in een kleine karavaan naar de Dorpsstraat in Assendelft, waar in de NH kerk het gevaarte  bijna voltooid was. Zijn eigen werkplaats was daarvoor een paar maten te klein. Die kerk moest daarvoor eerst nog  flink worden verbouwd, maar de ouderlingen waren vast erg blij met de huuropbrengst. Ook hier weer gaf Flentrop ruim tekst en uitleg en via een aantal trappetjes en platforms werd het zenuwcentrum bereikt, de vier klavieren.
Hij liet een paar tonen horen; het werkte dus al. Een meisje vroeg: “Mag ik iets spelen, meneer Flentrop?
Het mocht.
En zo werd het Wonder van Seattle door een meisje van zestien ingewijd met De Vlooienmars.
Meneer Flentrop keek glimlachend toe.