Piet Hein Zijl

Afscheid

Een van mijn eerst -en beste..?- etsen maakte ik van een rembrandtiek boerderijtje waar nu het gemeentehuis van Zaanstad het landschap een geheel ander aanzien geeft.

Vier jaar na het tekenen van De Zoeker zat ik in de berm van de spoorlijn Zaandijk-Wormerveer. Toen het boerderijtje verdween, met het rietland ervoor en erachter, schreef ik het gedicht ‘Afscheid’. Nu te zien in het licht van het voorgaande.

Het ongrijpbare van de tijd maakt zowel weemoedig als cynisch, berustend op wanhopig. En ik verwonder me nog het meest over mijn eigen plaats, in de tijd, en in de ruimte die Zaanstreek heet.

Afscheid
Kwijnend landschap
verdwijnend
op gezag van de vooruitgang
Vaarwel Houtveld, vaarwel Rooswijk
waarin het zicht op molens, op eindeloos
lijkend land met riet, sloten, schuren, dieren
een jeugdherinnering geworden is en worden gaat.
Helaas, een prent haalt het land niet terug
vaarwel dus Westzijderveld,
dat plaats moet maken
voor de onstuitbare tred van de welvaart
voor de volle leegte,
die de Zaanstreek wordt.

Piet Hein Zijl, februari 1973