Piet Hein Zijl

Olga en Anneke

Hoewel je op je zeventiende knap ongedurig kunt zijn. Mogelijk hadden we nog liever Olga en Anneke in onze boot gehad dan tekenspullen.

00373_10
Mevr.v.d. Meij, Olga Hinze en Anneke Schuurmans

Die waren toen beslist niet meer zo pril als op de foto waarop onze buurmeisjes poseerden, samen met de vrouw van het hoofd van de Zaandijker MULO. Ach Anneke met je lieve glimlach, ach Olga met je betoverende rode trui en witte kunstschaatsen.

Hoewel je op je zeventiende knap ongedurig kunt zijn. Mogelijk hadden we nog liever Olga en Anneke in onze boot gehad dan tekenspullen. Bevroren in het schrale zonlicht doet de winter van 1958/59 van leven voorzag, op het geregeld van veel volk zwoegende ijs van de Zaandijker ijs- of schaatsvereniging ‘Willem Barents Thialf.’

Achter goudgeel riet schemert de Middel van Westzaan. Achter de schouders van Haas van der Meij keert een lange-afstandsrijder terug van een eenzame trektocht.

Goed, veel van dat ijs is er nog, in gesmolten toestand, lopend in de richting oost-west, tussen flats en huizen door. Er kan op geroeid worden, en als het meezit, geschaatst.

Maar er ontbreekt iets aan de emotie die het schrapen van ijzers op het bevroren water losmaakt.